0 ΕΠΙΣΤΟΛΗ: «Κουράγιο, θα περάσει κι αυτό»

«Όλοι οι Έλληνες πολίτες, αναρωτιούνται σήμερα, πώς γλιστρήσαμε σ’ αυτό το σκοτεινό και ολισθηρό τούνελ χωρίς κανένα φως, χωρίς να μπορούμε να βαδίσουμε προς την έξοδο, χωρίς να μας εξηγήσει κάποιος στα σίγουρα τι να κάνουμε για να βγούμε. Ακούμε πότε – πότε το σύνθημα «προχωράμε». Αλλά δεν προχωρούμε, κάνουμε μικρά βηματάκια σημειωτέον και μένουμε στην ίδια θέση, ίσως και χειρότερη.

Κάποιος μας ζήλεψαν φαίνεται και θέλησαν να μας τιμωρήσουν. Ζήλεψαν την όμορφη δημοκρατική μας χώρα, την ιστορία της, τον αρχαίο της πολιτισμό, τα μνημεία της, τον ήλιο και τις θάλασσές της, τα βουνά, το εύκρατο κλίμα της, την εύφορη σπαρμένη γή μας και τον κάτω απ’ αυτήν πλούσιο ορυκτό πλούτο. Φθόνησαν τους ωραίους, ευγενικούς και γελαστούς ανθρώπους που ζουν σ’ αυτή την χώρα, τα πανηγύρια, τις γιορτές, τα γλέντια τους, τους χορούς και τα τραγούδια τους και αποφάσισαν να τους «συμμορφώσουν» αλλά για «το καλό τους».

Ένας πλούσιος ηγεμόνας, σκληρός και αυστηρός αφέντης, από τα βόρεια, έμαθε ότι η Ελλάδα μας, η όμορφη κόρη της Ευρώπης, έχει χρέος, χρωστάει πολλά και έστειλε 4-5 από τους λογιστές του να κάνουν οικονομικό έλεγχο στην χώρα μας για τα έσοδα και έξοδά της, όπως συνηθίζει να στέλνει λογιστές να ελέγχουν τα λογιστικά βιβλία μιας μικρής οικογενειακής βιοτεχνίας στην πατρίδα του.

Οι λογιστές, μετά τον εξονυχιστικό σε όλα έλεγχο – εισερχόμενα και εξερχόμενα, ανακάλυψαν ότι υπάρχει έλλειμμα, μαύρη μεγάλη τρύπα και πρέπει οπωσδήποτε να σκεπαστεί, χρέος μεγάλο δηλαδή που πρέπει να εξοφληθεί και πριν να επιστρέψουν στον αφέντη τους για να του ανακοινώσουν τα πεπραγμένα τους, άφησαν ένα έγγραφο με πολλές οδηγίες στους ανυποψίαστους «κακούς και σπάταλους Έλληνες» που το ονόμασαν Μνημόνιο. Εκεί μέσα μεταξύ άλλων διατάζουν:

«Θα μειωθούν μισθοί συντάξεις και επιδόματα, θα απολυθούν πολλοί εργαζόμενοι από τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, θα συγχωνευθούν ή θα κλείσουν πολλές υπηρεσίες σχολεία και εργοστάσια, κούρεμα, λιτότητα, τέρμα τα πανηγύρια, οι χοροί, τα γλέντια, τα τραγούδια. Όσοι έχετε δουλειά θα δουλεύεται περισσότερες ώρες. Δεν θα τρώτε και δεν θα πίνετε πολύ, γιατί η πολυφαγία βλάπτει, θα βαρυστομαχιάσετε και θα χρειαστείτε γιατρό και φάρμακα που θα τα βρείτε; Οι φαρμακοποιό δεν θα σας δίνουν και τα ασφαλιστικά ταμεία σας, άδεια σαν δεν έχουν χρήματα, είπατε και για εκλογές;  Τώρα όχι, καλά είστε έτσι, του χρόνου και βλέπουμε, αν ζείτε. Και όλα αυτά για το δικό σας καλό».

Αυτά θύμισαν στους Έλληνες ξένη κατοχή. (Όσοι έζησαν την βουλγαρική και γερμανική κατοχή). Ο σκληρός ηγεμόνας και αφέντης, όταν έμαθε από τους λογιστές του, αυτά που του είπαν για το μεγάλο χρέος της χώρας μας, κάλεσε την όμορφη κόρη της Ευρώπης, την Ελλάδα μας και άρχισε τις τιμωρίες.

Την κατηγορεί για διεφθαρμένη, την εξευτελίζει, την ειρωνεύεται, την χλευάζει, την ταπεινώνει, την κοροϊδεύει, την σπρώχνει με τα χέρια του, την κλωτσάει με την βαριά μπότα του, την κλείνει απ’ έξω από την πόρτα; Την ζητάει συνέχεια χρήματα και την εκβιάζει, άρχισε και να την κτυπάει μάτωσε η καημένη και πονάει σε όλο της το σώμα.

Μη άλλο – τολμάει να παρακαλέσει, όχι άλλο, αφού πληρώνω για το χρέος, δεν πλήρωσαν τον φόρο εισοδήματος; Τον φόρο επιτηδεύματος, τον φόρο αλληλεγγύης την έκτακτη εισφορά, τον φόρο ακίνητης περιουσίας μέσω της ΔΕΗ; Και όλα αυτά με μειωμένους μισθούς και συντάξεις; Δεν έχω άλλα ψιθυρίζει, τα παιδιά μου – οι Έλληνες – πεινάνε, δεν έχουν δουλειές, είναι άνεργοι, κλείνουν τα μαγαζιά τους.

Ο σκληρός αφέντης όμως είναι ανένδοτος, δεν θέλει να ξέρει γι’ αυτά, τον ενδιαφέρει η επιστροφή του μεγάλου χρέους και συνεχίζει να την πιέζει. Μα τόσο πολύ είναι το χρέος μου; Πότε έγινε τόσο μεγάλο; Τολμάει να πει. Πώς θα το εξοφλήσω; Δεν αντέχω άλλο. Γονατίζει, δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της και πολύ υποφέρει. Δεν θέλει να την βλέπουν οι γύρω σ’ αυτή τη θέση, έτοιμη να σωριαστεί κάτω, με το χέρι απλωμένο για βοήθεια και ελεημοσύνη, για δάνειο, γιατί είναι πολύ υπερήφανη και έχει πολύ μεγάλη εθνική αξιοπρέπεια. Ας βρεθεί κάποιος να την βγάλει – μαζί με τα παιδιά της – τους Έλληνες – από αυτήν την δύσκολη θέση – το σκοτεινό τούνελ χωρίς κανένα φως εξόδου.

Χρυσοθέα Αποστολίδου, Κομοτηνή»