Ο Ολυμπιακός ξεφτίλισε για δεύτερη φορά την Εφές! Καβαλιεράτος και Ασπρούλιας απαντούν εάν η αλλαγή του Θρύλου είναι αποτέλεσμα των μεταγραφών ή δουλειά του Ιβκοβιτς;


ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ

Στην πραγματικότητα; Δικαίωση των Αγγελόπουλων...

Ο Ντούσαν Ιβκοβιτς έχει μεταμορφωθεί και μαζί του έχει μεταμορφωθεί και ο Ολυμπιακός. Από τη στιγμή που ο Ντούντα πήρε την κατάσταση στα χέρια του, οι ερυθρόλευκοι έγιναν άλλη ομάδα και διεκδικούν με αξιώσεις την πρόκριση στα προημιτελικά. Επί της ουσίας θα παίξουν για τα πλέι οφ στο ΣΕΦ απέναντι στην Γαλατά, δηλαδή είναι πλέον το φαβορί.
Είναι σαφές ότι αυτό που δημιουργήθηκε στην αρχή της σεζόν δεν ήταν έργο Ντούντα. Αφησε την ομάδα σε άλλα χέρια και ο Ολυμπιακός κτίστηκε με λάθος τρόπο. Και αποδείχθηκε στην πορεία, πως ακριβώς με το ίδιο μπάτζετ θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερες επιλογές και να έχει αυτή την εικόνα πολύ νωρίτερα η ομάδα.
Για παράδειγμα ο Τζόι Ντόρσεϊ κυκλοφορούσε ελεύθερος το καλοκαίρι, είχε προταθεί στον Ολυμπιακό, όμως προτιμήθηκε να μην δοθεί η θέση "5" σε Αμερικανό, αλλά η θέση "4" στον Χάουαρντ. Ο Ντόρσεϊ έχει κάνει τον Ολυμπιακό άλλη ομάδα, παίζει απίστευτη άμυνα, εκθέτει τον Ιβάνοβιτς που τον είχε βγάλει άχρηστο. Και δικαιώνει τον Ιβκοβιτς που τον επέλεξε. Ελάχιστοι θα έπαιρναν τον Αμερικανό που δεν έκανε στην Κάχα, αλλά ο Ντούντα έκανε διάνα, δίχως να χρειαστεί να ξοδέψει.
Συν τοις άλλοις, η προσθήκη του Λο στη θέση του Λούκας έδωσε άλλη μια λύση στην περιφέρεια κι ας μην κάνει τη διαφορά ο αριστερόχειρας πλέι μέικερ. Κάνει τη δουλειά που του αναλογεί και ο Ολυμπιακός νιώθει την ασφάλεια που χρειαζόταν.
Ενεργοποιήθηκε και ο Κώστας Σλούκας, που ήταν εκτός πλάνων μέχρι την 8η αγωνιστική της Ευρωλίγκα, αλλά άρπαξε τις ευκαιρίες που του δόθηκαν. Ο Ιβκοβιτς έβαλε τον εγωισμό του σε δεύτερη μοίρα, κατάλαβε το λάθος του και πλέον ο Σλούκας δίνει λύσεις και... νίκες. Αν ο Ντούντα ήταν ξεροκέφαλος, δεν θα αποδεχόταν πως έκανε λάθος.
Πέραν τούτου, είναι σαφές πως από πλευράς προετοιμασίας της ομάδας και καθοδήγησης στο παιχνίδι, ο Ιβκοβιτς είναι εξπέρ όταν ασχολείται. Και κάτι προπονητές σαν τον Σαρίτσα τους έχει για πρωινό. Τα δύο ματς με την Εφές είχαν την υπογραφή του προπονητή και η δουλειά φαινόταν στο γήπεδο. Ο Ολυμπιακός έπαιζε με πλάνο σε άμυνα και επίθεση, η Εφές έπαιζε το μπάσκετ του... ενός. Οταν δεν το παιχνίδι πήγε στις λεπτομέρειες, ο Ιβκοβιτς πήρε και το τάιμ άουτ που έπρεπε, έδωσε τις εντολές που χρειάζονταν οι παίκτες. Με την Γαλατά το τάιμ άουτ ξεχάστηκε, με την Εφές, αμέσως μετά το τρίποντο του Βούγιασιτς, ο Ντούντα κάλεσε τους παίκτες του για να τους εξηγήσει τι πρέπει να κάνουν. Οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά.
Κάπως έτσι, ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε τροχιά πρόκρισης και αν περάσει στους "8", ακόμα και με μειονέκτημα μπορεί να κάνει την υπέρβαση και να φτάσει στο φάιναλ φορ. Από μόνη της η είσοδος στα πλέι οφ θα είναι επιτυχία για τον φετινό Ολυμπιακό, το φάιναλ φορ θα είναι θαύμα. Αλλά ποιος πίστευε στην αρχή της σεζόν ότι μπορεί να φτάσουν σε αυτό το σημείο οι ερυθρόλευκοι;
Οι Αγγελόπουλοι είναι η απάντηση και εδώ μπαίνει μια άλλη παράμετρος: Γιατί οι πρόεδροι του Ολυμπιακού έχουν ακούσει πολλά, αλλά αυτοί επέμειναν για πολλά πράγματα, όταν όλα έδειχναν να έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει τώρα είναι δική τους δικαίωση.
Πήραν τον Μάντζαρη το καλοκαίρι, έναν πλέι μέικερ που οργανώνει άψογα και πιέζει ασφυκτικά στην περιφέρεια. Κράτησαν τον Σλούκα που ήταν υποψήφιος για την Καβάλα, πίεζαν για αλλαγές των ξένων από τον Νοέμβρη κιόλας! Ζητούσαν επίμονα από τον Ιβκοβιτς να πάρει δύο άλλους Αμερικανούς στη θέση του Λούκας και του Χάουαρντ και αποδείχθηκε πως είχαν δίκιο. Γιατί η ούτως ή άλλως καλά δουλεμένη ομάδα, ήθελε κάτι παραπάνω για να ανέβει επίπεδο. Η ενεργοποίηση του Σλούκα και η απόκτηση του Ντόρσεϊ (κυρίως), αλλά και του Λο, έχουν παίξει τον πιο σημαντικό ρόλο στην αναγέννηση της ομάδας. Ο Σπανούλης έχει πλέον βοήθεια, ο Πρίντεζης παραμένει σταθερός, οι υπόλοιποι παίζουν το ρόλο τους. Ο Παπανικολάου γίνεται κάθε μέρα και καλύτερος, ο Κέσελ δεν λείπει καθόλου. Αυτή η ομάδα έχει όλο το μέλλον μπροστά της, αλλά έχει και παρόν. Και φαίνεται περίτρανα πως το κτίσιμο μιας καλής ομάδας δεν θέλει μόνο λεφτά, θέλει και τρόπο.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ

Η μεγάλη μαγκιά του Ντούντα

Σε όλη μου τη ζωή θα επιμένω ότι -κατά τη διάρκεια ενός αγώνα- ο πιο καταρτισμένος δημοσιογράφος, φίλαθλος, οπαδός, είναι πολύ λίγος, έως ελάχιστος να κρίνει τον οποιοδήποτε προπονητή. Σιχαίνομαι την ισοπέδωση και την απαξίωση. Μα πιο πολύ απ'όλα με ...ανατριχιάζουν απόψεις τύπου "Ελα, μωρέ, αν είχε τσίπα ο τάδε, θα έπρεπε να έχει παραδώσει την ταυτότητά του. Εγώ θα σου πω τι έπρεπε να κάνει!".

Προλογίζω κατ'αυτόν τον τρόπο, την προσέγγιση που θα επιχειρήσω να κάνω στην τεράστια νίκη του Ολυμπιακού απέναντι στην Εφές, αλλά και της γενικότερης διαφοροποίησης που έχουν οι ερυθρόλευκοι σε σχέση με τα παιχνίδια της πρώτης φάσης.

Στην Τουρκία η ομάδα του Ντούντα έκανε μία ...τσαγανάτη νίκη. Μία νίκη που προήλθε από την πολύ καλή προετοιμασία του προπονητή προς την ομάδα του, κυρίως όμως από τα χαστούκια των προηγούμενων αγώνων, που χαράκωσαν τον εγωισμό των πιτσιρικάδων (και μη) του Ολυμπιακού.

Θα ξεκινήσω λίγο διαφορετικά... Είναι άστοχο να πιστεύει κανείς ότι η εξέλιξη του φινάλε στο ματς με τον Εφές, είχε την παραμικρή σχέση με τον αγώνα κόντρα στη Γαλατά... Λυπάμαι, αλλά θα διαφωνήσω με τις απόψεις που στέκονται στις διαφορετικές επιλογές-αποφάσεις που πήρε ο Ντούντα στα κρίσιμα δευτερόλεπτα. Οπως επίσης θα διαφωνήσω με όσους ισχυρίζονται ότι αυτή τη φορά, στο φινάλε ο Ολυμπιακός έκανε αυτό που έπρεπε για να κερδίσει το ματς και να εξιλεωθεί για τις ήττες που γνώρισε σε άλλα ματς, έχοντας την τελευταία επίθεση στα χέρια του.

Ο Ολυμπιακός πολύ απλά δε χρειάστηκε να κάνει ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα... Χρειάστηκε μόνο να αποδείξει ο Σλούκας, ότι έχει κότσια και καρδιά να κόψει τα ύπατα των Τούρκων, βάζοντας δύο στις δύο. Διότι ανάλυση περί μπάσκετ, όπως έγινε στην ήττα από την Καντού, ή την αντίστοιχη από την Γαλατά, δε χωρά! Δεν τίθεται καν θέμα. Ο Σαρίτσα επέλεξε να κάνει φάουλ στα 10΄΄, ο Σλούκας έβαλε τις βολές και ...αντίο. Αφήστε τους αντίστοιχους Τούρκους μπασκετικούς συντάκτες, να τρώνε τις σάρκες τους σχετικά με τι έκανε και τι δεν έκανε η Εφές στη δική της τελευταία επίθεση. Αναμφίβολα βέβαια ήταν λάθος του Ντούντα, που στο ματς με την Γαλατά, δεν είχε πάρει τάιμ άουτ, όπως έκανε στο ματς με την Εφές.

Στην πραγματικότητα, το διάστημα που υπ'αυτή την έννοια, χρίζει ανάλυσης είναι τα τελευταία δύο λεπτά, τότε που οι ερυθρόλευκοι, διδάσκουν ταχύρρυθμα μαθήματα με τίτλο... "Πως μπορείτε να χάσετε ένα παιχνίδι χωρίς κόπο". Κι όμως... Ούτε εκεί θα ήθελα να αναφερθώ, διότι θα ήταν μικροπρέπεια και αρνητισμός, απέναντι σε μία ομάδα που έχει ακούσει πολλά όλη τη χρονιά, αλλά στην Πόλη επί 37.5 λεπτά παίζει, απλά, συγκλονιστικά. Ναι λίγο έλειψε να ηττηθεί, αλλά ...νίκησε! Το δίλεπτο της παρολίγον καταστροφής είναι δουλειά του Ιβκοβιτς να το αναλύσει στους παίκτες του και δική μας δουλειά είναι κρούσουμε το καμπανάκι του κινδύνου ώστε να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη, χωρίς όμως να γυρίζουμε την πλάτη όμως, στο μεγαλείο των προηγούμενων 37 λεπτών.

Στο διάστημα που οι ερυθρόλευκοι έκαναν σπουδαία εμφάνιση, παγίδευσαν τους Τούρκους (που όπως έχουμε αναφέρει εδώ και πολύ καιρό είναι αμετανόητα αφερέγγυοι) μέσα από την άμυνά τους και στην επίθεση, σκόραραν δύο περισσότερους! Χωρίς να θέλξουν! Το πιο σημαντικό στοιχείο που προκύπτει από τη νίκη του Ολυμπιακού είναι το γεγονός ότι τα πιτσιρίκια του Ιβκοβιτς αρχίζουν και κεφαλαιοποιούν τις εμπειρίες που εισέπραξαν (ίσως the hard way) μέχρι σήμερα. Δείχνουν χαρακτήρα και τσαγανό. Με λίγα λόγια ο Ολυμπιακός μπαίνοντας στα περισσότερα ματς ως αουτσάιντερ, είναι το τυπικό δείγμα της ομάδας-μποξέρ: "Αν θες να τον νικήσεις, πρέπει να είσαι έτοιμος να νιώσεις τον πόνο και να μοχθήσεις. Πρέπει να είσαι έτοιμος να σταθείς απέναντί του". Και η Εφές σε δύο περιπτώσεις δεν είχε τίποτα από όλα αυτά, απέναντι σε μία χούφτα παιδιών, που έχουν κίνητρο, έχουν αξία, αλλά τους έλειπε η χημεία και η αυτοπεποίθηση. Πλέον όχι (σε τόσο μεγάλο βαθμό)! Κι αυτό αγαπητοί φίλοι, δεν είναι χαρτί που έριξαν στο τραπέζι, ούτε ο Λο, ούτε ο Ντόρσι, που ήρθαν ως αντικαταστάτες των ανεκδιήγητων Λούκας και Χάουαρντ. Τα τελειώματα του Παπανικολάου δεν έγιναν πιο ακριβή επειδή ήρθε ο Λο ή ο Ντόρσι, ούτε η μεστή παρουσία του Σλούκα σε 16 οφείλονται σε αυτούς. Η μήπως τα "μηδέν" λάθη του Μάντζαρη έχουν καμία σχέση με αυτό το γεγονός; Και μην ξεχνάμε πως ο Ολυμπιακός νίκησε με τον Σπανούλη να κάνει μία από τις χειρότερες φετινές εμφανίσεις του, έχοντας μάλιστα μόλις μία ασίστ. Αυτή είναι η δουλειά του Ιβκοβιτς... Και δεν υπάρχει αμφιβολία περί τούτου. Καλά για τον Λο είναι περιττό να εξηγήσουμε το αυτονόητο. Μέχρι τώρα περνάει και δεν ακουμπάει... Και όλα τα υπόλοιπα προσωπικά τα ακούω βερεσέ! Για τον Ντόρσι μπορεί να γίνει μεγάλη κουβέντα, αλλά και πάλι, θα επιμείνω ότι περισσότερο από τα μεγάλα χέρια του, το αθλητικό κορμί του και τις σωστές θέσεις που παίρνει στην άμυνα, στη βελτίωση του Ολυμπιακού έχει παίξει ρόλο ...ο χρόνος! Και μόνο αυτός. Απάντηση δε θα βρω ποτέ, αλλά θα τολμήσω να υποστηρίξω, ότι και χωρίς τους δύο Αμερικάνους, η εικόνα του Ολυμπιακού σήμερα δε θα ήταν και πολύ διαφορετική, παρότι είναι γεγονός ότι ο Ντόρσι, έχει υποστηρίξει πολύ καλά το αμυντικό πλάνο και στην επίθεση κάνει τα απλά (άρα και δύσκολα) πράγματα. Ρολάρει γρήγορα, παίρνει καλές θέσεις και τελειώνει καμπόσες φάσεις (όχι όλες πάντως).

Για τον Ιβκοβιτς έχω διαβάσει ένα σωρό επικριτικά σχόλια... Θέλησε -λένε- αυτός και οι συνεργάτες του να φάει τον Σλούκα. Επέμεινε στον Λούκας και τον Χάουαρντ... Οσο για την τακτική, οκ, εκεί ξέρουμε, όλοι κρύβουμε έναν προπονητή μέσα μας.

Ο Σλούκας παίζει πλέον και είναι μακράν ο καλύτερος παίκτης του Ολυμπιακού... Να το θέσω αντίστροφα το ερώτημα... Πόσους προπονητές γνωρίζετε, που έμειναν προσκολλημένοι στις απόψεις τους (σωστές ή λανθασμένες), χωρίς να ακούν τα σήμαντρα που βαρούσαν γύρω τους; Πόσες φορές ένας κόουτς αρνήθηκε να παραδεχτεί ακόμα και το πιο προφανές λάθος του;

Κι όμως ο Ντούντα το έκανε! Ο Σλούκας τον υποχρέωσε βέβαια να το παραδεχτεί με τις εμφανίσεις του, αλλά, πιστέψτε με, η μεταστροφή της σκέψης του κόουτς έχει σημασία!

Κι όμως, αυτή δεν είναι η μεγαλύτερη μαγκιά που έχει κάνει ο Ιβκοβιτς. Η μεγαλύτερη μαγκιά έγκειται αλλού. Στο γεγονός ότι κατάφερε να προσαρμοστεί σε απαιτήσεις που δεν όρισε ο ίδιος. Ξέρετε είναι πολύ δύσκολο να αμελήσει κανείς την παρουσία του Λάζαρου Παπαδόπουλου στο ρόστερ της ομάδας του. Και ο Ντούντα δεν το έκανε, δεν την αμέλησε... Απεναντίας δημιούργησε ένα σύνολο, έχοντας (στο χρόνο που βρισκόταν στο παρκέ), τον Λάζο ως τον δεύτερο δημιουργό του, χρίζοντας τον ψηλό πλέι μέικερ στο πλευρό του Βασίλη Σπανούλη. Και βέβαια διαμόρφωσε τη φιλοσοφία του με αυτά τα specifications! Την ημέρα που τραυματίστηκε ο Λάζος, ο Ντούντα ήξερε ότι πολλά πράγματα έπρεπε να αλλάξουν. Η δημιουργία μέσα από τη ρακέτα, θα ήταν πιο μειωμένη, το ίδιο και το inside παιχνίδι. Αρα; Αρα έπρεπε να κάνει face off! Να μείνει η ίδια ομάδα με διαφορετικό όμως, πρόσωπο. Παρότι ο χρόνος που είχε στη διάθεσή του ήταν ελάχιστος, τα κατάφερε. Τον βοήθησε πολύ βέβαια και ο Σλούκας, αλλά τα κατάφερε. Κι αυτή είναι μαγκιά κυρίες και κύριοι. Οπως είναι μαγκιά του Ολυμπιακού και του Ντούντα που χάρισε στον κόσμο του, το καλύτερο προϊόν από το ψηλότερο ράφι του, τηρουμένων των προσδοκιών. Πριν από πολλές εβδομάδες, η πρόκριση στους "8" φάνταζε όνειρο θερινής νυχτός. Πλέον, απέχει μόλις μία νίκη από αυτό το όνειρο. Οτιδήποτε περισσότερο από αυτό, θα συνιστά την απόλυτη υπέρβαση. Και σίγουρα ο Ντόρσι, είναι ο λιγότερο υπεύθυνος για αυτό!